X
تبلیغات
تنها

تنها

ساقي

 

بحث داغ

 

Yadame aval dabirestan boodam 2 jebhe too klasse ma farmanravayee mikard jebheye chap jebheye rast mano mahdiye o shima ke doostam boodand ba chand nafar dige baro bachze ba maram ozve jebheye chap boodim hame dars khoon toop miterekoondim amma rastiya dorost yadam nistkia boodand amma sar kardashoon ke man kheili azash badam miomad x bood khanoom x ham az man badesh miomad baham davamoon mishod kar be fohsho fohsh keshi mikeshid bazi vaghta gooroohe ma bazio mibord bazi vaghta rastia.avale dabirestan gozasht.man oon moghe ba chand nafar dooste joon jooni boodam mahdie shima elahe elnaz hamishe ba ham boodim amma avale dabirestan ke tamoom shod hame az ham joda shodim mahdie raft ensani shima fani herfeyee  mano elahe o elnaz ham riyazy ke albate klassamoon joda bood.man tanha shodam va hich khabary az jebheye chap dige nabood daste taghdir mano ham nimkatye khanume x kard avalash vase ham cheshmo abroo miomadim vase hamdige mizadim hamdigaro zaye mikardim amma ye khorde ke gozash vaghty x maramesho neshoon dad manam daste doosty dadam baham kheili samimi shodim oon az zendegish migoft az eshghesh BASHIR az klase guitaresh az khanevadash manam daeman aghayede oon roozhamo behesh talghin mikardam roozha migozasht va alaghe mano oon beham bishtar mishod kheili bacheye ba marami bood oonghad be man dares akhlagh dad ke nagoo o napors tabestoon shod mano x baraye mosabeghate robotic entekhab shodim yademe esmae ostademoon SHARAfI bood mano x cheghad in babaro aziat kardim kholase pedaresho daravordim akharesham bisharaf maro baraye mosabeghate keshvari nafrestad bekhoda balad boodima laj kard.yadam raft begam too hamoon asnaye sale 2 bood kea z mano elahe o elnaz cd mobtazal gereftand too madrese 2 rooz az madrese ekhrajemoon kardand ammma bekhatere sabegheye derakhshane tahsili maro bakhshidand manam hersam gereft sare bimarefat bazihaye elnaz khanoom ke hame chio ketman mikardo taghsiro sare elaheo man andakht ba hardoshoon ghahridam hamin baes shod man bishtar be x nazdik sham sale sevom ham bazam mano x too classe hamdige boodim 2tayee baham klaso miterekoondim va bazham doostihamoon bishtar shod ta inke bahare refigh fabe x goft x gharare bere velayateshoon goft napors chera amma beroosham nayar man gerye mikardamo oon migoft be roosh nayar tar ooze vada resid o oon raft az tarighe internet kheili baham ertebat dashtim telephoni ham eyyyyyy ta vaghty ke ertebatemoon be sms zadan oonam faghat roozaye tavalodemoom keshidmanam 2 bare ba elahe 2st shodam va va va tooye jame 2stam hamamoon daneshgah ghabool shodim inam too parantez begam man rahnamayee ba ye group doost boodam mahtab shahrzad va saba oona sevom dabirestan oomadan madreseye ma va refigh fabe x o man shodand dashtam migoftam hamamoon daneshgah ghabool shodim bejoz mahtab ke faghat naghashi mikhast oonam ghabool shod memari tooye jashne tavalode mahtab didamesh koli baham harf zadim dar morede daneshgah zendegi va va va bad az tavalode mahtab dige nadidamesh ta tavalode saba shod 3 azar saba goft fahmidi xo az daneshgah ekhraj kardand goftam na chera?goft chon BAHAYEE hast abe yakho rikhtand room yani man inhame modat ba ye bahayee doost boodam man az bahayee ha motenafer boodam vay khodaye man chetor momkene az ye taraf delam baraye doostie dirinamoon maramo marefatesh misookht az ye tarafam azash motenafer shode boodam chera behem nagoft bahayee shayad man dooost nadashtam ba bahayee jamaat rafto amad konam behesh sms zadam goftam bara man mohem nist to ahle kodoom fergheo gooroohi bara man faghat in moheme ke dooste khoobe mani oonam javabamo dad goft mer30 ke darkammikoni midoonid ache chy shode bood man ino goftam?x midoonest man adame radikaliam nemidoonam nemidoonam be bahare gofte bood be hame bacheha begoo man bahayee am harki mikhad pam bemoone harkiam nemikhad be salamat man vaghean delam sookht kheili doosesh daram belakhare oono az daneshgah ekhraj karde boodand hala man chi kar konam in ye do rahie ye delammige faramooshesh kon oon bahayee hast az ye tarafam nemidoonam ache man az bahayeeha motenafer boodam va hastam migam mar az poone badesh miad dame khoonash sabz mishe.shoma chi migid?bemoonam ya beram?

+ نوشته شده در  یکشنبه هجدهم آذر 1386ساعت 18:28  توسط الميرا  | 

+ نوشته شده در  چهارشنبه دوم خرداد 1386ساعت 13:9  توسط الميرا  | 

شیر یا خط؟


نه٬


من خط ممتد سکوتم


در دایره ی پز هیاهوی


عشق

 

+ نوشته شده در  دوشنبه سی و یکم اردیبهشت 1386ساعت 16:34  توسط الميرا  | 

بچه ها سلام٬امروز آخرین دیکته کلاس را با نام خدا شروع می کنم.یادتان باشدروزی که به مدرسه آمدید بعضی از شما ناراحت و گروهی خوشحال بودید٬بعد از چند روز فهمیدید که مدرسهذ باغ٬معلم باغبان و شما هم گل های قشنگ آن هستید.
عزیزان من یادتان هست که روز های اول نوشتن ساده ترین کمات چقدر برای شما سخت بود.اگردفترت را باز کنی در اول آن کلمات آب ـ بابا را می بینی و می خندی ولی اکنون می توانی تمام کتاب را بخوانی و بنویسی و همین باعث خوشحال من است.
فرزندم تو خوب می دانی که من هم از تو راستی و شادی و صفای کودکانه را آموختم.گل های قشنگم٬امیدوارم که شما را در لباس معلمی٬مهندسی و پزشکی ببینمو روزی باشد که به کشورتان خدمت کنید.
عزیزانم٬اگر گاهی با شما تندی کردم یا بلند صحبت کردم مرا ببخشید و بدانید که خیلی دوستتان دارم.
آموزگار کلاس اول!!!!

+ نوشته شده در  شنبه بیست و نهم اردیبهشت 1386ساعت 10:28  توسط الميرا  | 


تا صبح تابناک اهورايی


باغ در پنجره


 چه غم كه در دل اين برج‌هاي سيماني 

ز باغ و باغچه دورم، در اين اتاق صبور

همين درخت پر از برگ سبز تازه و نغز

كه قاب پنجره‌ام را تمام پوشانده است

به چشم من باغي است.

 

وگر هزار درخت

بر آن بيفزايند

جمال پنجرة من نمي‌كند تغيير

كه بسته راز تسلاي من به صحبت پير

 

-« چو قسمت ازلي بي حضور  ما كردند

گر اندكي نه به وفق رضاست  خرده مگير»



خورشيد، با دو سرخي


سرآمد مگر روز  را سروري،

كه شد چهرة دهر نيلوفري؟

 

حريقي است در بيشه‌زاران آب

مگر گشت پرپر گل آفتاب؟

 

همه روي دريا گل ارغوان

به هر موج تا بي‌كران‌ها روان

 

چه بوده‌ست خورشيد را سرنوشت

كه دريا غمش را به خون مي‌نوشت

 

جمال جهان را تماشا خوش است

تماشاي خورشيد و دريا خوش است

 

دو سرخي  برون زايد از آفتاب

كه دريا از آن مي‌شود سرخ ناب

 

شگفتا دو سرخي، حيات و عدم

يكي سرخ  شادي يكي سرخ غم!

 

 يكي صبح، وقت فراز آمدن

گل افشاني جشن باز آمدن

 

يكي  عصر از اوج شوكت نگون

همه سرخي‌اش سرخي اشك و خون

 

درين جا كه من دارم اكنون مقام

تماشا كنم هر دو را صبح و شام

 

در آيينه صبح چون بنگرم

همه سرخ شادي بود ياورم

 

به سرخ غروبم چو افتد نگاه

مرا هست در كام اندوه، راه!



شهــر


اين صبح تابناك اهورايي

نوباوة « طراوت» و « لبخند» است

 

اين بامداد پاك بهشت آسا

آيينة جمال خدواند است

 

پيروزه‌گون سپهر درخشانش

چون آسمان آخر اسفند است

 

آن گونه شسته رفته كه از اين دور

پيدا در آن شكوه دماوند است

 

مهري كه از نسيم رسد بر گل

همتاي مهر مادر و فرزند است

 

گويي كه تار و پود طبيعت نيز

از لطف اين مشاهده خرسند است

 

آيا نسيم روح مسيحا نيست

كز ذره ذرة  زندگي آكنده است؟

 

دردا كه با برآمدن خورشيد

ديگر نه آن صفاي خوش‌آيند است

 

ديگر نه اين تبسم شيرين است

ديگر نه اين ترنم دلبند است

 

روز است و گرم‌تاز دغلباران

در عرصة تقلب و ترفند است

 

روز است و هاي و هوي رياكاران

هنگامة چه برد و چه بردند است

 

بازار چند و چون چپاول‌ها

تا:  خونبهاي جان بشر چند است؟

 

بس گونه‌گون فريب، كه ايمان است

 بس گونه‌گون دروغ كه سوگند است

 

غارتگري به باديه اين سان نيست

نه، نه، كه اين و آن نه همانند است

 

تا شب همين بساط فراگير است

فردا همين روال فزاينده است

 

آه آن طلوع روشن زيبا را

با اين غروب تيره چه پيوند است

 

اين صبح و شام مي‌گذرد بر ما

اما بلاي جان خردمند است.




مادران


نيمه شب،

 از نالة مرغي كه در ژرفاي ظلمت

                                       بال و پر مي‌زد

                                                     زجا جستم

نالة آن مرغ زخمي همچنان از دور مي‌آمد

لحظه‌اي در بهت بنشستم

نالة آن مرغ زخمي همچنان از دور مي‌آمد

 

ماه غمگين

ابر سنگين

خانه در غربت

نالة آن مرغ  زخمي همچنان از دور مي‌آمد

لحظه‌هايي شهر سرشار از صداي نالة مرغان زخمي شد

اوج اين موسيقي غمناك، در افلاك مي‌پيچيد!

 

مانده بوده سخت در حيرت كه آيا هيچ‌كاري مي‌توانستم؟

 

آسمان، هستي، خدا، شب، برگ‌ها چيزي

                                                 نمي‌گفتند

آه در هر خانه اين شهر،

مادران با گريه مي‌خفتند،

دانستم!


ايران و جوانان


ايران كهن‌سال

در عرصة تاريخ

در پهنة علم و ادب و دانش و فرهنگ

همواره درخشده

                    توانمند،

                             توانا

پرورده بزرگاني، نام‌آور

                            دانا

پيران كهن داشته،

                       در عالم يكتا!

 

امروز،

ايران به جوانانش نازد كه توانند

«اسب شرف از گنبد گردان بجهانند،»

در عرصة ميدان جهان نام برآرند

 

ايران،

ديروز به پيران خردمندش نازيد

امروز،

ايران به جوانان برومندش نازد

نسلي كه تواند

ايران را آزادتر، آبادتر از پيش بسازد

نسلي كه ز اوهام و خرافات گسسته است

اهريمن ناداني را شاخ شكسته است!

نسلي كه به ظلمت‌كدة جهل نمانده ا‌ست

خود را به جهان‌هاي پر از نور رسانده است

 

فردا همه با نسل جوان است كه امروز

هر روز

         تواناتر و آگاه‌تر از پيش

با تكيه به نيروي اميد و خرد خويش

در عرصة ميدان جهان راه گشايد

هر روز سرافرازتر از پيش برآيد!



با كاروان صبح


گم كرده راه

در تنگة غروب

از پا درآمديم

از دست داده همرهي كاروان صبح!

 

شب همچو كوه بر سر ما ريخت

آواري از سياهي اندوه

ما سر به زير بال كشيديم

تاكي، كجا، دوباره برآيد نشان صبح

 

پاسي ز شب نرفته هيولاي تيرگي

نطع گران گشود

تيغ گران كشيد

تا چشم باز كرديم

خون روي نطع او به تلاطم رسيده بود.

 

گهگاه، آه، انگار

چشم ستاره‌اي

از دوردست‌ها

پيغام مي‌فرستاد

خواهيد اگر ز مسلخ شب جان بدر بريد

 

خواهيد اگر دوباره به خورشيد بنگريد

از خواب بگذريد

از خواب بگذريد

اي عاشقان صبح!

 

هر چند عمر شوم تو اي نابكار شب

بر ما گذشت تلخ‌تر از صد هزار شب

من، با يقين روشن،

                        بيدار، پايدار

تا بانگ احتضار تو هستم در انتظار

آغوش باز كرده سوي آسمان صبح.



ستاره و . . .


تا سحر از پشت ديوار شب،

                              اين ديوار ظلمت‌پوش

دم ‌به دم پيغام سرخ مرگ

مي‌رسد برگوش.

 

من به خود مي‌پيچم از پژواك اين پيغام

من به دل مي‌لرزم از سرماي اين سرسام

من فرو مي‌ريزم از هم.

 

مي‌شكافد قلب شب را نعرة رگبار

مي‌جهد از هر طرف صدها شهاب سرخ، زرد

وز پي آن ناله‌هاي درد

                           مي‌پيچد ميان كوچه‌هاي سرد

 

زير اين آوار

تا ببينم آسمان، هستي، خدا

                                خوابند يا بيدار

چشم مي‌دوزم به اين ديوار

                                اين ديوار ظلمت‌پوش

وز هجوم درد

مي‌روم از هوش

 

آه! آنجا:

هر گلوله مي‌شود روشن

يك ستاره مي‌شود خاموش!



يك آسمان پرنده


يك آسمان پرنده رها روي شاخه‌ها،

در باغ بامداد.

 

يك آسمان پرنده،

                      سرگرم شستشو

در چشمه‌سار باد!

 

يك آسمان پرنده،

در بستر چمن

آزاد، مست، شاد...

 

از پشت ميله‌ها،

بغضي به هاي هاي شكستم،

قفس مباد!



خط آتش


در پشت ميله‌هاي قفس، از سر ملال

با خط خوش نوشتم

                       بيتي به حسب حال:

« اول بنا نبود بسوزند عاشقان

آتش به جان شمع فتد كاين بنا نهاد»

 

چشمم ميان خط

بر روي لفظ «آتش» لرزيد، ايستاد

 

ديدم: هزار شاخة گل را كه بي‌گناه

در خط آتش‌اند.

بيدادهاي مشعله‌افروز جنگ را

با خط خون خويش

بر خاك مي‌كشند!

 

يك قطره اشك سوزان

                 بر آتش اوفتاد



باد در قفس


داد ترا نمي‌برم از ياد، در قفس

اي داد بر تو رفت چه بيداد در قفس

 

گويي زجان و هستي من مايه مي‌گرفت

فريادها كه جان تو سر داد در قفس

 

ديوار و در گشوده نشد، گرچه صدهزار

چون تو زدند پرپر و فرياد در قفس

 

چون آفتاب رفتي و من دير چون غروب

چشمم به جاي خالي‌ات افتاد در قفس

 

از آن همه اميد گرامي دريغ و درد

ديگر نمانده هيچ، بجز باد در قفس.



گر تو آزاد نباشي


نه همين غمكده، اي مرغك تنها قفس است

گر تو آزاد نباشي همه دنيا قفس است

 

تا پر و بال تو و راه تماشا بسته است

هر كجا هست، زمين تا به ثريا قفس است

 

تا كه نادان به جهان حكمروايي دارد

همه جا در نظر مردم دانا قفس است.


زندگی نامه | مجموعه شعر | کتاب شناسی | نگاه دیگران | گفته ها | شعر معاصر | مجله ادبی | موسیقی و شعر | ترجمه | تصاویر | سالشمار | صدای شاعر

Copyright ©2003-2005 Babak Moshiri        info@fereydoonmoshiri.org
+ نوشته شده در  چهارشنبه یکم فروردین 1386ساعت 23:27  توسط الميرا  | 

دیشب دوباره دلم گرفت!
این بار هم سراغ تو را می گرفت
من هم به عادت شب های غیبتت
گفتم ستاره شدی
 و حیف
چه زود
ابر جای تو را گرفت!!!

...و تو
از میان این همه خطوط در هم  و بر هم دنیا
شبیه باران می شوی
بر واژه های خشک احساس من
و می باری انگار....
و من  گمان می کنم
دنیا از نام تو آغاز می شود
تو اما از الفبای تکیده من حرف بر می داری
تا من به پایان برسم!
حالا چون کودکی ساده
به حقه آبنبات
خام می شوم
و تو....


ادامه مطلب
+ نوشته شده در  چهارشنبه دوم اسفند 1385ساعت 22:13  توسط الميرا  | 

آئينه شكسته

 

ديروز بياد تو و آن عشق دل انگيز

بر پيكر خود پيرهن سبز نمودم

در آينه بر صورت خود خيره شدم باز

بند از سر گيسويم آهسته گشودم

 

عطر آوردم بر سر و بر سينه فشاندم

چشمانم را نازكنان سرمه كشاندم

افشان كردم زلفم را بر سر شانه

در كنج لبم خالی آهسته نشاندم

 

گفتم بخود آنگاه صد افسوس كه او نيست

تا مات شود زينهمه افسونگری و ناز

چون پيرهن سبز ببيند بتن من

با خنده بگويد كه چه زيبا شده ای باز

 

او نيست كه در مردمك چشم سياهم

تا خيره شود عكس رخ خويش ببيند

اين گيسوی افشان بچه كار آيدم امشب

كو پنجه او تا كه در آن خانه گزيند

 

او نيست كه بويد چو در آغوش من افتد

ديوانه صفت عطر دلاويز تنم را

اي آينه مردم من از اين حسرت و افسوس

او نيست كه بر سينه فشارد بدنم را

 

من خيره به آئينه و او گوش بمن داشت

گفتم كه چسان حل كنی اين مشكل ما را

بشكست و فغان كرد كه از شرح غم خويش

ای زن، چه بگويم، كه شكستی دل ما را

+ نوشته شده در  سه شنبه دهم بهمن 1385ساعت 20:14  توسط الميرا  |